<     >  

100 - سوره عاديات ()

(1) سوگند به اسب‏های دونده که نفس‌زنان [به سوی میدان جهاد] پیش می‏روند.

(2) و سوگند به اسب‏هایی که [با برخورد سُم‏هایشان به سنگ‏ها] جرقۀ [آتش] ایجاد می‏کنند.

(3) باز سوگند به اسب‏هایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش می‏برند.

(4) و در آن هنگام گرد و غبار برمی‏انگیزند.

(5) آنگاه به میان [سپاه دشمن] می‏تازند.

(6) یقیناً انسان در برابر [نعمت‏های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

(7) و بی‌گمان، او بر این [ناسپاسی] گواه است،

(8) و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.

(9) آیا او نمی‌داند که در آن روز، آنچه در گور‌هاست، [همه زنده و] برانگیخته می‏شوند؟

(10) و آنچه در سینه‌هاست [همه] آشکار می‏گردد.

(11) یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.

<     >