<     >  

45 - سوره جاثيه ()

(1) حم [حا. میم].

(2) نزول [این] کتاب از جانب الله شکست‌ناپذیرِ حکیم است.

(3) به راستى كه در آسمان‏ها و زمین، نشانه‌هایى [از قدرت الهى] براى مؤمنان [پدیدار] است.

(4) و [نیز] در آفرینش خودتان و موجودات زنده‏اى كه [در زمین] پراكنده مى‏سازد، نشانه‌هایى [از توان و تدبیر الله] برای اهل یقین [آشکار] است.

(5) و در گردش پیاپى شب و روز و رِزقى كه الله [به صورت باران] از آسمان مى‏فرستد و با آن، زمین را پس از خزان و خشكى‌اش زنده می‌سازد؛ و [نیز] در گردش بادها، نشانه‌هایى [از قدرت پروردگار،] برای خردورزان است.

(6) [ای پیامبر،] اینها آیات و [نشانه‌های] الهی است كه به‏حق بر تو مى‏خوانیم. [به راستی، مشرکان] پس از [سخن] الله و آیاتش، كدام سخن را باور مى‏كنند؟

(7) وای بر هر دروغگوی گنهکاری!

(8) [آن کافری] كه آیات الهی را كه بر او خوانده مى‏شود، مى‏شنود؛ ولى متكبرانه بر مخالفت اصرار دارد؛ گویى آنها را نشنیده است؛ پس او را به عذابى دردناک بشارت بده.

(9) [همان کسی که] چون بر گوشه‏اى از آیات ما واقف شود، آن را به سُخره مى‏گیرد. آنان عذابى خفت‌بار [در پیش] دارند.

(10) پیشاپیشِ آنان [در آخرت،] دوزخ است؛ و دستاوردشان و [یاوران و] كارسازانى كه به جاى الله برگزیده‌اند، هیچ سودی به حالشان نخواهند داشت؛ و عذابى سهمگین [در پیش] دارند.

(11) این [قرآن، موجبِ] هدایت است؛ و كسانى كه آیات پروردگار‌شان را انكار می‌كنند، عذابی از سخت‌ترین عذاب‌های دردناک [دوزخ را در پیش] دارند.

(12) الله همان ذاتی است كه دریاها را در خدمت شما گماشت تا کشتی‏ها به فرمانش در آن حرکت کنند و [شما بتوانید] از فضل او [روزى] بجویید؛ باشد که شکر به جای آورید.

(13) آنچه را در آسمان‏ها و زمین است، از [رحمت] خویش در خدمت شما گماشت؛ كه در این [امر،] نشانه‌هایی [از لطف و قدرت الهی] برای اندیشمندان است.

(14) [ای پیامبر] به مؤمنان بگو: «از كسانى كه به روزهاى الله [= روزهای پیروزی بر کفر و انتقام از مشرکان] امیدى ندارند، درگذرند تا [الله در زمان مشخص، هر] گروهى را در برابر آنچه که انجام داده‌اند سزا دهد».

(15) هر کس کار شایسته‌ای انجام دهد، به سود خود و هر کس کار بدى كند، به زیان خود كرده است؛ آنگاه [براى محاسبه و جزا] به پیشگاه پروردگارتان بازگردانده مى‏شوید.

(16) به بنی‌اسرائیل، تورات و [علمِ] داوری [بین مردم] و نبوت بخشیدیم و از نعمت‏های پاكیزه، روزی‌شان دادیم و آنان را [به موهبت توحید] بر مردم زمانه برترى بخشیدیم؛

(17) و در امر [بازشناسی حق از باطل]، آیات روشنى در اختیارشان قرار دادیم؛ پس اختلاف نکردند مگر بعد از اینکه علم [و آگاهی] برایشان حاصل شد [و حجت بر آنان اقامه گشت، آنگاه] به سبب [حسادت و] برتری‏جویی كه بینشان بود، اختلاف ورزیدند؛ قطعاً، پروردگارت روز قیامت دربارۀ آنچه [در دنیا] راجع به آن اختلاف می‏ورزیدند میان آنان داورى خواهد كرد.

(18) آنگاه تو را بر روشی [روشن و كامل] از امر [دین] قرار دادیم؛ پس پیرو همان راه باش و از هوس‏های نادانان پیروى نكن.

(19) آنان در برابر [عذاب] الله هیچ نفعی براى تو ندارند؛ ستمکاران [یاور و] كارساز یكدیگرند؛ و الله كارسازِ پرهیزگاران است.

(20) این [قرآن] مایۀ بصیرت مردم است و هدایت و رحمتی برای اهل یقین است.

(21) آیا كسانى كه مرتكب کارهای ناشایست شدند، پنداشته‏اند كه آنان را مانند کسانی قرار می‌دهیم که ایمان آورده و کارهای نیک انجام داده‌اند، به گونه‏اى كه زندگى و مرگشان [با آنان] یكسان باشد؟ چه بد داوری می‌کنند!

(22) الله آسمان‏ها و زمین را [هدفمند و] به‏حق آفرید تا [همه آزمایش شوند] و جزاى دستاوردهاى همه [بندگان] داده شود؛ بدون آنكه ظلمی به آنان شود.

(23) آیا آن كسی را دیده‌ای كه آگاهانه هواى نفسش را به جاى معبود خود نشانده [و تسلیم آن شده] است؟ الله نیز او را گمراه ساخت و بر گوش و دلش مُهر [غفلت] نهاد و بر دیده‌اش پرده‏اى كشید؛ [اگر الله هدایتش نکند،] پس از الله چه كسى هدایتش خواهد كرد؟ آیا پند نمى‌گیرید؟

(24) [مشرکان] می‌گویند: «جز زندگى دنیاى ما هیچ [خبرى] نیست؛ زندگى مى‏كنیم و مى‏میریم؛ و این گردشِ روزگار است كه ما را به كامِ مرگ مى‏برد». آنان در مورد این [امر،] ناآگاه هستند و فقط از حدس‏ و گمان پیروی می‌کنند.

(25) و چون آیات روشنگر ما [در مورد قیامت] بر آنان خوانده می‌شود، دلیل [انكار]شان فقط این است كه مى‏گویند: «اگر راست مى‏گویید، نیاکانمان را [زنده کنید و] بازگردانید».

(26) [ای پیامبر، به آنان] بگو: «الله است كه شما را حیات مى‏بخشد و مرگ مى‏دهد؛ آنگاه شما را در روز قیامت ـ که هیچ تردیدی در [وقوع] آن نیست ـ جمع مى‏كند؛ ولى بیشتر مردم [این حقیقت را] نمى‏دانند».

(27) فرمانروایی آسمان‏ها و زمین از آنِ الله است و روزی که قیامت برپا شود، اهل باطل زیانکار خواهند بود.

(28) [در آن روز] هر گروهى را [از وحشت حساب و جزا، خوار و] به‌زانودرآمده مى‏بینى؛ همه را براى [گرفتن] نامۀ اعمالشان فرامی‌خوانند [و به آنان خطاب می‌شود:] «امروز شما در برابر آنچه كرده‌اید، جزا مى‏بینید.

(29) این نامۀ [اعمالِ شما نزد] ماست كه به‏حق بر شما گواهى مى‏دهد. ما [تمام] اعمالی را که انجام می‏دادید [دقیقاً] ثبت مى‏كردیم.

(30) مؤمنان نیكوكار را پروردگارشان مشمول رحمت خویش قرار خواهد داد. این همان كامیابى آشكار است.

(31) ولى [به] کافران [خطاب می‌شود:] «مگر نه این بود كه در برابر آیات من كه بر شما عرضه مى‏شد، گردنكشى مى‏كردید و گروهى بزهكار بودید؟

(32) و چون گفته می‌شد: "وعدۀ الله حق است و [در وقوع] قیامت هیچ تردیدی نیست"، می‌گفتید: "نمی‌دانیم قیامت چیست؛ فقط تصورى [در این مورد] داریم؛ و[لى] به یقین نرسیده‏ایم"».

(33) رفتار زشتشان بر آنان آشكار مى‏شود و عذابى كه آن را مسخره مى‏كردند، دامنگیرشان خواهد شد.

(34) [به آنان] گفته می‌شود: «امروز شما را [در عذاب دوزخ] رها می‌کنیم؛ چنان كه شما [نیز در دنیا نسبت] به دیدار امروز بی‏اعتنا بودید؛ و جایگاهتان آتش است و هیچ یاورى نخواهید داشت.

(35) این [گرفتارى] از آن روست كه آیات الهی را مسخره می‌کردید و زندگى دنیا فریبتان داده بود». امروز [کافران را] از آتش بیرون نخواهند آورد و از آنان درخواست پوزش نمى‏شود.

(36) ستایش مخصوص الله است؛ پروردگار آسمان‏ها و زمین و تمامیِ جهانیان.

(37) بزرگی در آسمان‏ها و زمین از آنِ اوست؛ و او تعالی شکست‌ناپذیرِ حکیم است.

<     >