<     >  

47 - سوره محمد ()

(1) الله تلاش کافرانی را كه [مردم را] از راه الله بازمى‏دارند، تباه می‌كند.

(2) و کسانی كه مؤمن و نیكوكار بودند و به آیات حقى كه از جانب پروردگارشان بر محمد نازل شده است ایمان آورده‌اند، بدی‏هایشان را می‌زداید و امور [دنیا و دین]شان را سامان می‌بخشد [و اصلاح می‌کند].

(3) این [پاداش و جزا،] به سبب آن است که کافران پیرو باطل شدند و مؤمنان، پیرو [آیات] حقِ پروردگارشان. الله مَثَل‏های مردم را اینچنین برایشان بیان مى‏كند.

(4) چون با کافران روبرو شدید، آنان را گردن بزنید تا آنكه [بسیاری از آنان را] بکشید؛ آنگاه اسیران را به بند كشید؛ سپس یا بر آنان منت گذارید [و بدون هیچ چشم‏داشتی آزادشان کنید] یا [از آنان] فدیه بگیرید [و رهایشان کنید] تا سنگینى جنگ فروكش كند. این [حکم الهی] است؛ و اگر الله مى‏خواست، خود از آنان انتقام مى‏گرفت؛ ولى [فرمان جنگ داد] تا شما را در برابر یكدیگر آزمایش كند؛ و کسانی كه در راه الله كشته شدند، [الله هرگز] نتیجه تلاششان را تباه نمى‏كند.

(5) الله آنان را [به راه راست] هدایت خواهد كرد و امورشان را سامان خواهد بخشید؛

(6) و آنان را به بهشتی که [اوصافش را] برایشان بیان کرده است وارد خواهد نمود.

(7) ای کسانی که ایمان آورده‌اید، اگر [دین و پیامبر] الله را یاری کنید، او نیز شما را یاری می‌کند و گام‏هایتان را [ثابت و] استوار می‌دارد.

(8) و بر کافران، نگونساری و هلاکت باد! الله اعمالشان را تباه می‌گردانَد؛

(9) زیرا آنچه را که الله نازل كرده است نپسندیدند؛ الله نیز اعمالشان را تباه نمود.

(10) آیا در زمین گشت و گذار نکرده‌اند تا ببینند سرانجامِ کسانی که پیش از آنان بودند، چگونه بوده است؟ الله [خانه‌هایشان را] بر سر‌شان ویران کرد [و آنان را نابود ساخت] و این کافران [نیز کیفری] همانند آن [در پیش] خواهند داشت.

(11) زیرا الله [یاور و] كارسازِ مؤمنان است؛ و[لى] کافران هیچ كارسازى ندارند.

(12) الله مؤمنان نیكوكار را به باغ‏هایی [از بهشت] وارد می‌کند که جویبارها از زیر [درختان] آن جاری است؛ و کافران [تنها در دنیا] بهره‌مند مى‏شوند و همچون چهارپایان مى‏خورند و آتش [دوزخ] جایگاهشان است.

(13) و چه بسیار شهرهایی که ساکنانش از [مردم] شَهرت که تو را از آنجا بیرون کردند، توانمند‌تر بودند؛ ما آنان را نابود کرده‏ایم و هیچ یاوری [در برابر عذاب الهی] نداشتند.

(14) آیا كسى كه بر شیوۀ روشنى از جانب پروردگار خویش است، همچون كسانى است كه زشتىِ رفتارشان در نظرشان آراسته شده و از هوس‏های خویش پیروى مى‏كنند؟

(15) توصیف بهشتى كه به پرهیزگاران وعده داده شده، [چنین است كه:] در آن، جویبارهایی از آبی [خالص و زلال] که بو و مزه‏اش تغییر نکرده؛ و جویبارهایی از شیری كه طعمش دگرگون نگشته؛ و جویبارهایی از شرابی كه مایۀ لذتِ نوشندگان است؛ و جویبارهایی از عسل ناب است؛ و همۀ [انواع] میوه‏ها، در آنجا در دسترسشان است و [از همه برتر، از] آمرزشِ پروردگارشان [برخوردارند]. [آیا بهشتیان] همانند ساكنان جاودان دوزخند كه آبی چنان جوشان به آنان می‌نوشانند كه روده‏هایشان را متلاشى می‌كند؟

(16) [ای پیامبر،] برخی از منافقان به [گفتار] تو گوش فرامى‏دهند اما هنگامی که از نزد تو خارج مى‏شوند، به اهل دانش [با تمسخر] مى‏گویند: «[فهمیدید] لحظاتى پیش چه مى‏گفت؟» الله بر دل‏هایشان مُهر [غفلت] نهاده است و آنان از هوس‏های خویش پیروى كرده‏اند.

(17) الله بر هدایتِ پرهیزگاران مى‏افزاید و پرهیزكاری‌شان [را قوّت] مى‏بخشد.

(18) آیا کافران جز این انتظار دارند که قیامت ناگهان بر آنان فرارسد؛ در حالى كه نشانه‏هاى آن آشكار شده است؟ آنگاه كه قیامت فرارسد پندگرفتنشان چه سودی خواهد داشت؟

(19) [ای پیامبر،] بدان که معبودی [به‏حق] جز الله نیست؛ و برای گناه خویش و [گناهِ] مردان و زنان مؤمن آمرزش بخواه؛ و [به یاد داشته باش که] الله، محل رفت‌وآمدِ [روزانه] و آرمیدن [شبانۀ] شما را مى‌داند.

(20) مؤمنان می‌گویند: «چرا سوره‌ای [دربارۀ اجازۀ جهاد] نازل نمی‌شود؟»؛ اما هنگامى كه آیات صریحی در مورد جنگ نازل مى‏گردد، [منافقان و] بیماردلان را مى‏بینى كه همچون كسى كه از [سختى] مرگ دستخوش بیهوشى شده باشد به تو مى‏نگرند؛ [مرگ و عذاب الهی] بر آنان شایسته‏تر است.

(21) اطاعت و گفتار شایسته [بهتر است]؛ و چون تصمیم قطعی [جهاد] گرفته شد، اگر [در تعهد خود با] الله صادق باشند، [از نفاق و سرکشی]، برایشان بهتر است.

(22) [اى منافقان،‌] آیا [جز این‌] انتظار ‌دارید كه اگر [از قرآن و سنت پیامبرش] روی بگردانید، در زمین تباهى كنید و از خویشاوندانتان ببُرید؟ [چنان‏که در جاهلیت این حالت را داشتید.]

(23) اینان کسانی هستند که الله [با دوری از رحمتِ خویش] لعنتشان کرده است؛ پس [گوشِ دلِ] آنان را کر، و چشم [دلِ] آنان را کور ساخته است.

(24) آیا در قرآن تدبّر نمی‌کنند یا قفل‏ها[ی غفلت] بر دل‏هایشان نهاده شده است؟

(25) کسانی که پس از روشن شدن [راه] هدایت، به راه پیشینِ خویش بازگشتند [و مرتد شدند،] شیطان [اعمال زشتشان را] برایشان آراسته و آنان را [با آرزوهای دراز] فریب داده است.

(26) این [جهل و گمراهی،] بدان خاطر است که منافقان به مشرکانی که از وحی الهی کراهت داشتند گفتند: «ما در برخی از امور از شما پیروی می‌کنیم»؛ و الله پنهانکاری‌شان را می‌داند.

(27) آنگاه كه فرشتگان الهی بر چهره و پشتشان مى‏زنند و جانشان را مى‏گیرند، [حال این منافقان] چگونه خواهد بود؟

(28) این [کیفر،] از آن روست که آنان پیرو راهی شدند که الله را به خشم می‌آورَد و از انجام کارهایی که موجب خشنودی الهی می‌شود کراهت داشتند؛ پس [الله نیز نتیجۀ] کارهایشان را تباه ساخت.

(29) آیا بیماردلان [منافق] پنداشته‏اند كه الله هرگز كینه‏هایشان را آشكار نخواهد ساخت؟

(30) [ای پیامبر،] اگر مى‏خواستیم، آنان را به تو نشان می‌دادیم كه [باطن] آنان را از ظاهرشان بازشناسى؛ و مسلّماً از شیوه سخنشان به خوبى آنان را خواهى شناخت؛ و [بدانید که] الله از کارهایتان آگاه است.

(31) قطعاً [همۀ] شما را آزمایش می‌کنیم تا مجاهدان و شکیبایانتان را بازشناسیم و احوال شما را می‌آزماییم [تا راستگویان مشخص گردند].

(32) كسانى كه پس از روشن شدن راه هدایت بر آنان، کفر ورزیدند و [مردم را] از راه الله بازداشتند و به مخالفت با پیامبر برخاستند، هرگز زیانى به الله نخواهند رساند؛ و [الله نیز نتیجۀ] اعمالشان را تباه خواهد ساخت.

(33) ای مؤمنان، از الله و پیامبر اطاعت كنید و [با کفر و ریا] اعمال [شایستۀ] خویش را تباه نكنید.

(34) کسانی که کفر ورزیدند و [دیگران را نیز] از راه الله بازداشتند و در حال کفر مردند، الله هرگز آنان را نخواهد آمرزید.

(35) پس [ای مؤمنان، از رویارویی با دشمنان] سستی نورزید و [از ترس جنگ، آنان را] به صلح و آشتی دعوت نکنید؛ در حالى كه شما برترید و الله با شماست و از [پاداش] اعمالتان نخواهد کاست.

(36) به راستی که زندگی دنیا، بازیچه و سرگرمى است؛ و اگر ایمان بیاورید و پرهیزگاری کنید، [الله] پاداشتان را [بی‌کم‌و‌کاست] خواهد داد؛ و [تمام] اموالتان را نمی‌خواهد [بلکه می‌فرماید که زکاتش را بپردازید].

(37) اگر [تمام] آن را از شما بخواهد و [بر این دستور] اصرار ‌کند، بخل مى‏ورزید و [این کار،] کینه‌هایتان را آشکار می‌سازد.

(38) آگاه باشید! شما كسانى هستید كه براى انفاق در راه الله دعوت مى‏شوید؛ ولى برخی از شما بخل مى‏ورزند؛ و هر کس بخل بورزد، به زیان خویش بخل ورزیده است؛ و الله بى‌نیاز است و [این شما هستید كه] نیازمندید؛ و اگر [از اسلام به سوی کفر] بازگردید، الله گروهى دیگر را جایگزین شما خواهد كرد كه همچون شما [به بخل مبتلا] نباشند.

<     >