<     >  

50 - سوره ق ()

(1) ق [قاف]؛ سوگند به قرآن ارجمند [كه رستاخیز آمدنى است].

(2) مشرکان از اینكه هشداردهنده‏اى از میان خودشان به سراغشان آمده است، ابراز شگفتى می‌کنند و می‌گویند: «ماجرای عجیبى است.

(3) آیا هنگامی که مُردیم و خاک شدیم، [دوباره برانگیخته خواهیم شد؟] این بازگشتی بعید است».

(4) بی‌تردید، ذراتى كه زمین از بدن آنان مى‏كاهد [همه را] مى‏دانیم؛ و كتابى نگاهبان در اختیار داریم [که هر چه بر آنان مقدر گشته، در آن ثبت است].

(5) وقتى كه [قرآن، یعنی كلام] حق برایشان آمد، آن را تکذیب كردند؛ پس در حالت سرگردانی [و پریشانی] هستند [و دربارۀ قرآن حیرانند].

(6) آیا کافران، آسمان را برفرازشان نمى‏نگرند كه چگونه آن را برافراشتیم و [به زیور ستارگان] آراستیم و عارى از [هرگونه] نقص و خلل است؟

(7) و زمین را گستردیم و کوه‏های ثابت در آن پى افكندیم و از هر نوع گیاه زیبا [و شادی‌انگیزی] در آن رویاندیم.

(8) [آنها را آفریدیم] تا برای هر بندۀ توبه‌کار، موجب بینش و پند باشد؛

(9) و بارانى پربركت از آسمان فرستادیم و با آن، باغ‏ها[ى میوه] و [مزارعِ] دانه[هاى] دروكردنى رویاندیم،

(10) و درختان سركشیدۀ خرما با خوشه‏هاى برهم‌نشسته.

(11) براى روزى بندگان؛ به وسیلۀ آن [باران،] سرزمین خزان‌زده و خشک را حیات بخشیدیم؛ خروج از قبرها [در قیامت] نیز همین گونه است.

(12) پیش از آنان نیز قوم نوح و اهالى «رَسّ» [= چاه] و قوم ثمود [پیامبرانشان را] دروغگو شمردند؛

(13) و [همچنین قوم] عاد و فرعون و قوم لوط؛

(14) و اهالی «اَیکه» [= قوم شعیب] و قوم «تُبَّع»؛ هر یک [از آنان] پیامبران [الهی] را دروغگو شمردند؛ پس وعدۀ عذاب من [بر آنان] تحقّق یافت.

(15) آیا ما در آفرینش نخستین فروماندیم [تا از بازآفرینیِ آن عاجز باشیم]؟ [هرگز،] بلكه آنان از آفرینش جدید در [حیرت و] تردیدند.

(16) ما انسان را آفریدیم و از وسوسه‏هاى ضمیرش آگاهیم؛ و از شاهرگش به او نزدیكتریم.

(17) وقتی دو فرشته که بر سمت راست و چپ مراقب نشسته‌اند [رفتارش را] ثبت مى‏كنند؛

(18) هر سخنى که بر زبان مى‏آورد، [فرشتۀ] مراقبى در کنار او آماده است.

(19) سختی‏های مرگ، به راستى دررسید؛ [ای انسان غافل،] این همان چیزى است كه از آن مى‏گریختى؛

(20) و [برای دومین بار] در «صور» دمیده می‌شود [و قیامت برپا می‌گردد]. آن روز، [روز تحققِ] وعدۀ [عذاب] است.

(21) و هر کس در حالی [که دو فرشته او را همراهی می‌کنند به عرصۀ محشر] می‌آید؛ یکی راه می‌نمایانَد و دیگری [بر اعمالش] گواه است.

(22) [به او گفته می‌شود:] «تو از این [روز] در غفلت بودى و ما [با عذاب دوزخ،] پرده[ی غفلت] را از مقابل [چشم‌های] تو برداشتیم؛ اكنون دیده‌ات تیزبین شده است.

(23) [فرشتۀ] همنشین وى مى‏گوید: «این همان [نامۀ اعمال او] است كه نزد من آماده است».

(24) [الله به آن دو فرشته خطاب مى‏کند:] «هر ستیزه‏جوی حق‏ستیزی را در دوزخ بیفكنید؛

(25) [هر] مانع خیر و متجاوز و بدگمان را؛

(26) همان كسى كه در كنار الله، معبود دیگرى قرار مى‏داد. او را در عذابى سخت بیفكنید».

(27) [شیطانِ] همنشینش مى‏گوید: «پروردگارا، من او را به طغیان نکشیدم؛ ولى او خود در گمراهیِ بى‌پایانی بود».

(28) [الله] می‌فرماید: «در پیشگاه من ستیز نکنید كه پیش از این به شما هشدار داده بودم.

(29) فرمانِ مجازات، نزد من تغییرپذیر نیست؛ و الله [در کیفر و پاداش] به بندگانش ستم نمی‌کند».

(30) روزى كه به دوزخ مى‏گوییم: «آیا پُر شده‌ای؟» [و او] مى‏گوید: «آیا بیش از این هم هست؟».

(31) [در آن روز] بهشت را برای پرهیزگاران نزدیک می‌کنند، و فاصله‌ای از آنان ندارد [تا نعمت‌هایش را از نزدیک ببینند].

(32) [به آنان گفته می‌شود:] «این همان پاداشى است كه به شما وعده داده مى‏شد که برای هر توبه‌کاری است که [به سوی پروردگارش بازمی‌گردد و به پیمان و احکام الهی] پایبند است.

(33) همان كسی كه در نهان از [خشمِ الله] رحمان می‌ترسد و با قلبی توبه‌کار [به پیشگاهش] بازمی‌گردد.

(34) با سلامت به بهشت درآیید؛ این است روز جاودانگى».

(35) در آنجا هرچه بخواهند، در اختیار دارند و حتی بیشتر از آن نیز در اختیارِ ماست.

(36) و پیش از اینان [= مشرکان مکه]، امت‏های زیادی را نابود کردیم که آنان [به مراتب] از اینها قوی‌تر بودند؛ و در گوشه و کنار شهرها به جستجو پرداختند [که ببینند آیا] هیچ پناه و گریزگاهی [از عذاب و هلاکت، برایشان] وجود دارد.

(37) بی‌گمان در این [سخن] برای صاحبدلان یا کسانی که با حضور [قلب به ندای توحید] گوش فرامی‌دهند و هوشیارند، اندرز است.

(38) ما آسمان‏ها و زمین و آنچه را که میان آنهاست، در شش روز آفریدیم و [هرگز] رنج و خستگى به ما نرسید.

(39) [ای پیامبر،] در برابر سخنان مشرکان شکیبا باش؛ و پیش از طلوع آفتاب و قبل از غروب آن، پروردگارت را به پاکی ستایش كن [و نماز بگزار].

(40) و نیز [در پاسى] از شب و پس از هر نماز، او را به پاکی ستایش کن.

(41) و [ای پیامبر،] آنگاه که منادی [قیامت] از مکانی نزدیک ندا می‌دهد، گوش فرادار.

(42) روزی که همگان بانگِ سهمناک رستاخیز را به‏حق می‌شنوند، [آن روز،] روزِ خروج [از گورها] است.

(43) ماییم كه حیات مى‏بخشیم و مرگ مى‏دهیم؛ و بازگشت [همگان] به سوی ماست.

(44) روزى كه زمین از [فراز] آنان شكافته مى‏شود، انسان‏ها شتابان [بیرون می‌آیند]. این احضارى است كه براى ما آسان است.

(45) ما به آنچه [کافران] می‌گویند داناتریم؛ و تو [ای پیامبر،] بر آنان مسلط نیستی [که بخواهی آنان را به ایمان آوردن وادار کنی]؛ کسی را که از عذاب [و هشدار] من می‌ترسد، به [وسیلۀ] قرآن اندرز بده.

<     >