<     >  

53 - سوره نجم ()

(1) سوگند به ستاره، آنگاه كه افول كند

(2) که یار شما [= محمد ‏صلى الله علیه و سلم] هرگز گمراه نشده و به راه تباهى نیفتاده است؛

(3) و از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید.

(4) [آنچه می‌گوید] نیست جز وحی [الهی] که به [او] وحی می‌شود.

(5) [جبرئیل که فرشته‌اى است] پُرتوان، به او آموزش داده است.

(6) [همان فرشتۀ] خوش‌منظری كه [با چهرۀ حقیقی‌اش در برابر پیامبر] ایستاد.

(7) در حالی که او در افق بالا [در آسمان] قرار داشت.

(8) سپس [جبرئیل] نزدیک شد؛ و نزدیک‌تر؛

(9) تا آنکه [فاصلۀ او با پیامبر] به اندازۀ طول دو کمان یا کمتر بود.

(10) آنگاه [آن فرشتۀ بزرگوار] آنچه را که باید به بندۀ الله وحی می‌کرد، وحی نمود.

(11) آنچه را که [پیامبر] دید، قلبش دروغ نپنداشت.

(12) آیا با او دربارۀ آنچه می‌بیند مجادله می‌کنید؟

(13) در حقیقت، پیامبر یک بار دیگر نیز آن فرشته را [به صورت كامل] مشاهده كرده بود.

(14) در كنارِ [درخت بزرگ] «سِدرةُ المُنتَهی» [در آسمان هفتم]

(15) که آرامشگاه بهشت، همان‏جاست.

(16) آنگاه كه هاله‏اى آن درخت را پوشانده بود.

(17) چشم [پیامبر، به چپ و راست] منحرف نشد و [از حد] تجاوز نكرد.

(18) به راستی که او برخی از بزرگ‌ترین نشانه‏هاى پروردگارش را [در آنجا] مشاهده كرد.

(19) [ای مشرکان،] آیا «لات» و «عُزّی» را دیده‌اید؟

(20) و «مَنات» آن سومین [نمادِ بی‌ارزش] را؟ [آیا هیچ سود و زیانی به شما می‌رسانند؟]

(21) آیا [ادعا می‌کنید كه] فرزند پسر برای شماست و دختر برای الله؟

(22) در این صورت، تقسیمی ناعادلانه است.

(23) این[نماد]ها فقط اسم‏هایی [بى‌معنا] هستند كه خود و پدرانتان با آنها [معبودهاى دروغین خود را] نام نهاده‌اید و الله هیچ دلیلی [بر حقانیت این کار] نازل نکرده است. [مشرکان، در اعتقاداتشان] فقط پیرو گمان و خواسته‌های دلِ خویشند؛ حال آنكه [موجبات] هدایت، از جانب پروردگارشان بر آنان رسیده است.

(24) آیا انسان هر چه [از شفاعت این معبودان باطل] آرزو کند برایش میسر است؟

(25) دنیا و آخرت از آنِ الله است [و به هر کس، هر چه را صلاح بداند می‌بخشد].

(26) چه بسیار فرشتگانی که در آسمان‏ها هستند كه شفاعتشان به هیچ وجه سودمند نخواهد بود؛ مگر پس از آنكه الله، براى هر کس که بخواهد و راضی باشد، اجازه دهد.

(27) كسانى كه به آخرت باور ندارند، بر فرشتگان الهی نام دختر می‌گذارند [و آنان را دختران الله مى‏دانند].

(28) آنان در موردِ این امر، [کاملاً] بى‌اطلاعند [و] فقط از حدس و گمان پیروی می‌کنند؛ در حالى كه براى [شناخت] حقیقت، گمان كافى نیست.

(29) پس [ای پیامبر،] تو نیز از كسى كه از یاد ما روى گردانده و فقط [لذت‏های] زندگى دنیا را مى‏خواهد، روى برتاب.

(30) نهایت درک و فهمشان همین است. بی‌تردید، پروردگارت به حال كسانى كه از راه او منحرف شده‏اند آگاه‏تر است؛ و نیز به حال راه‏یافتگان.

(31) هر چه در آسمان‏ها و زمین است، از آنِ الله است؛ [راه خیر و شر را به انسان ارائه كرد] تا بدكاران را در برابر رفتارشان كیفر دهد و نیكوكاران را [با نعمت‏های بهشت] پاداش نیكو عطا نماید.

(32) و [نیز براى] کسانی كه از گناهان بزرگ و بی‌حیایی‌ها اجتناب می‌ورزند؛ مگر لغزش‏های كم‌اهمیت [و گناهان صغیره که با توبه و عبادت بخشوده می‌شوند] كه آمرزشِ پروردگارت گسترده است؛ از همان دَم كه شما را از زمین پدید آورد و آنگاه كه به صورت جنین در شكم مادرانتان بودید، به [طبیعتِ] شما آگاه‏تر [از خودتان] است؛ پس خودستایى نكنید، كه او تعالی به حال پرهیزگاران داناتر است.

(33) آیا آن کسی را که [از حق] روی برتافت دیده‌ای؟

(34) و‏ اندكى انفاق كرد و [سپس] خوددارى نمود.

(35) آیا علم غیب دارد و [آینده را] مى‏بیند؟

(36) آیا از مطالب كتاب آسمانى موسى باخبر نشده است؟

(37) و [از تعلیمات] ابراهیم، كه حق [رسالت و بندگى ما] را به تمامى ادا كرد؟

(38) که هیچ ‌گناهکاری بارِ گناه دیگری را بر دوش نخواهد کشید؛

(39) و اینكه انسان فقط ثمرۀ تلاش [و نیت] خود را خواهد داشت؛

(40) و اینكه بى‌گمان، تلاش او [در محاسبۀ اعمالش در روز قیامت،] منظور خواهد شد؛

(41) آنگاه پاداشش را به تمامى خواهند داد،

(42) و اینکه بازگشت [همۀ امور] به سوی پروردگار توست؛

(43) و اوست که می‌خندانَد و می‌گریانَد؛

(44) و اوست که می‌میرانَد و [در آخرت] زنده می‌کند؛

(45) و هموست كه زوج نر و ماده را می‌آفریند،

(46) از نطفه‏اى كه [در رحِم] ریخته می‌شود؛

(47) و پدیدآوردن دوبارۀ آنها [در قیامت نیز بر عهدۀ] الله است.

(48) و اوست که [شما را] بى‌نیاز می‌کند و سرمایه می‌بخشد؛

(49) و اوست که پروردگار [ستارۀ] «شِعْرىٰ» است؛

(50) و اوست که‏ قوم عاد را در گذشته هلاک کرد؛

(51) و قوم ثمود را [نیز نابود کرد] و [هیچ یک از آنان را] باقی نگذاشت.

(52) و قوم نوح را كه ستمكارتر و سركش‏تر بودند نیز پیش از آن [هلاک نمود]؛

(53) و شهرهاى زیر و روشده [قوم لوط] را درهم كوبید؛

(54) و آنان را [با عذابی فراگیر] ـ چنان كه باید ـ فروپوشانید؛

(55) حال [اى انسان،] در مورد كدام یک از نعمت‏های پروردگارت تردید روا مى‏دارى [و مجادله می‌کنی]؟

(56) این [پیامبر نیز] هشداردهنده‏اى است از [گروه] هشداردهندگان پیشین.

(57) قیامت نزدیک مى‏شود؛

(58) و هیچ کس ـ جز الله ـ نمی‌تواند آن را آشکار ‌کند [و سختی‏هایش را برطرف سازد].

(59) [ای مشرکان،] آیا از این سخن در شگفتید؟

(60) و [به آیات قرآن] مى‏خندید و [از شنیدنِ هشدارهایش نمی‌ترسید و] اشک نمى‏ریزید؟

(61) و در حال غفلت و غرور هستید؟

(62) پس [همگی] برای الله سجده کنید و [تنها] او را عبادت کنید.

<     >