<     >  

56 - سوره واقعه ()

(1) هنگامی که واقعۀ قیامت رخ دهد،

(2) [خواهید دید كه‌] در وقوع آن دروغى نیست؛

(3) [گروهى را] خوار مى‏كند و [گروهى را] رفعتِ مقام مى‏بخشد.

(4) آنگاه كه زمین به سختى لرزانده شود

(5) و کوه‏ها به شدت متلاشى شوند

(6) و [به صورت] غبارى پراكنده درآیند

(7) و شما به سه گروه تقسیم شوید:

(8) [گروه نخست:] سعادتمندان [هستند]؛ چه سعادتمندانی [و چه نیکو جایگاهی]!

(9) و [گروه دیگر:] تیره‌بختان [هستند]؛ چه تیره‌بختانی [و چه بد جایگاهی]!

(10) و [سومین گروه:] پیشگامان که [در نیکی‏ها] سبقت گرفتند.

(11) آنان مقرّبان [درگاه الهی] هستند.

(12) در باغ‏های پرنعمت [بهشت جای دارند].

(13) گروه بسیاری از آنان، در زمرۀ پیشینیان هستند [خواه از امت اسلام یا از امت‏های گذشته]؛

(14) و اندکی از آیندگان [و متأخران] هستند.

(15) كه بر تخت‏های گوهرنشان،

(16) روبروى هم تكیه زده‏اند.

(17) نوجوانانى همواره شاداب، گردِ آنان [به خدمت] مى‏گردند.

(18) با جام‌ها و کوزه‌ها و پیاله‌هایی از شراب جارى؛

(19) [شرابی] كه از نوشیدنش سردرد نمی‌گیرند و دستخوشِ مستى نمی‌شوند.

(20) و از هر میوه‏ای كه بخواهند [در اختیار دارند]؛

(21) و از هر گوشتِ پرنده‏ای كه میل داشته باشند؛

(22) و [همسرانی از] حور العین؛

(23) همچون مروارید پنهان در صدف؛

(24) [اینها همه،] پاداش اعمالشان است.

(25) در آنجا [سخن] یاوه و گناه‏آلودی نخواهند شنید؛

(26) مگر سلام و درود [فرشتگان و بهشتیان].

(27) و [اما] سعادتمندان؛ چه سعادتمندانی!

(28) در کنار درختان بی‌خارِ سدر [هستند]؛

(29) و درختان موز با خوشه‏هاى برهم‌نشسته

(30) با سایه‏اى گسترده

(31) و آبِ همواره روان؛

(32) و میوه‏هاى فراوان

(33) كه نه تمام می‏شود و نه ممنوع می‏گردد،

(34) و بسترهای برافراشته [و ارزشمند]

(35) و همسرانى که با آفرینشى ویژه پدید آوردیم [که زیبایی و جوانیِ جاودان دارند]؛

(36) همواره دوشیزه‌اند

(37) و شوهردوستانی هم‌سن‌وسال هستند.

(38) [همۀ این نعمت‏ها،] براى سعادتمندان است

(39) كه برخی از آنان در زمرۀ پیشینیان

(40) و برخی دیگر در زمرۀ متأخران هستند.

(41) و [اما] تیره‌بختان؛ چه تیره‌بختانی!

(42) در میان باد زهرآگین و آب جوشان قرار دارند

(43) و سایه‌هایى از دود سیاه

(44) كه نه خنک است و نه خوش.

(45) آنان در دنیا ثروتمند و سرکش بودند

(46) و بر گناه بزرگِ [شرک] اصرار می‌ورزیدند؛

(47) و می‌گفتند: «آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟

(48) آیا نیاکان ما [نیز برانگیخته می‌شوند]؟»

(49) [ای پیامبر، به کافران] بگو: «بی‌تردید، گذشتگان و آیندگان،

(50) همه در وعده‌گاهِ قیامت جمع خواهند شد».

(51) آنگاه شما، اى گمراهان تكذیب‌كننده،

(52) قطعاً از [میوۀ] درخت زَقّوم خواهید خورد؛

(53) و شکم‏ها را از آن انباشته مى‏كنید؛

(54) آنگاه روی آن، آب جوشان مى‌نوشید؛

(55) همچون شترانِ عطش‌زده.

(56) این پذیرایىِ آنان در روز جزاست.

(57) ماییم كه شما را [از هیچ] آفریده‏ایم؛ پس چرا [آفرینشِ دوباره را] باور ندارید؟‏

(58) آیا به نطفه‌ای که [در رحِم همسرانتان] می‌ریزید، توجه كرده‏اید؟

(59) آیا شما آن را مى‏آفرینید یا ما آفریننده‏اش هستیم؟

(60) ما مرگ را در میان شما مقدر کردیم و ناتوان نیستیم‏

(61) كه امثال شما را جایگزین [خودتان] كنیم و شما را به گونه‏اى كه از آن بى‌خبرید، [در آفرینشى نو] پدید آوریم.

(62) شما كه از آفرینش نخستین به روشنى آگاه شده‏اید، چرا [به یاد آخرت نمی‌افتید و] پند نمی‌گیرید؟

(63) آیا به دانه‏هایى كه مى‏كارید، توجه كرده‏اید؟

(64) آیا شما هستید كه آن را مى‏رویانید یا ما رویاننده‏ایم؟

(65) اگر مى‏خواستیم، آن را خاشاک مى‏كردیم؛ چنان كه شگفت‏زده شوید.

(66) [و چنان آن را نابود می‌کردیم که بگویید:] «ما زیان کرده‌ایم؛

(67) بلكه همه چیز را از دست داده‏ایم

(68) آیا به آبى كه مى‌نوشید توجه كرده‏اید؟

(69) آیا شما آن را از ابر فروباریدید یا ما فرودآورندۀ آن هستیم.

(70) اگر مى‏خواستیم، آن را شور و تلخ مى‏کردیم؛ پس چرا شکر به جای نمی‏آورید؟

(71) آیا به آتشى كه مى‏افروزید توجه كرده‏اید؟

(72) آیا شما درختش را آفریده‌اید یا ما آفریده‌ایم؟

(73) ما این آتش را وسیلۀ یادآورى [عذاب دوزخ] و مایۀ برخوردارى [و راحتی] مسافران قرار داده‏ایم.

(74) پس [ای پیامبر،] به نام پروردگارِ بزرگت تسبیح گوى [و او را به پاکی یاد کن].

(75) سوگند به جایگاه ستارگان

(76) که اگر بدانید، سوگند بزرگی است.

(77) كه این [گفتار]، قرآنى گرانقدر است؛

(78) در لوح محفوظ قرار دارد

(79) جز فرشتگان پاک‏سیرت، کسی [آن را نمی‌بیند و] به آن دسترسی ندارد.

(80) از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است.

(81) آیا این سخن را سبک مى‏شمارید؟

(82) و به جای شکرِ روزی‏هایی که به شما داده شده است، آن را دروغ می‌پندارید؟

(83) آنگاه كه [جان نزدیكانتان] به گلوگاه مى‏رسد

(84) و شما در آن هنگام نظاره مى‏كنید

(85) و ما از شما به او نزدیک‌تریم؛ ولى نمى‏بینید.

(86) اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمی‌شوید [و قیامتی نیست]،

(87) و اگر راست مى‏گویید، چرا جانش را بازنمى‏گردانید؟

(88) اما اگر او در زمرۀ مقرّبان باشد،

(89) در آرامش و گشایش و بهشت پرنعمت است؛

(90) و اگر در زمرۀ سعادتمندان باشد،

(91) [به او گفته می‌شود:] «سلامت و امنیت بر تو باد، که از سعادتمندان هستی»؛

(92) اما اگر از تکذیب‌کنندگان گمراه [و در زمرۀ تیره‌بختان] باشد،

(93) با آب جوشان [از او] پذیرایی می‌شود

(94) و به [آتش] دوزخ در‌می‌آید.

(95) این [وعدۀ پاداش و عذاب،] یقیناً حقیقت دارد [و تردیدی در آن نیست].

(96) پس [ای پیامبر،] با [ذکرِ] نامِ پروردگار بزرگت [او را] تسبیح گوی.

<     >