<     >  

70 - سوره معارج ()

(1) درخواست‌کننده‌ای [به تمسخر] تقاضای عذابی را کرد که وقوعش [در قیامت] حتمی است،

(2) [این عذاب،] برای کافران است [و] هیچ دفع‌کننده‌ای ندارد.

(3) از سوی الله [به وقوع می‌پیوندد که دارای عُلُو و] صاحبِ مراتب و درجات والاست.

(4) فرشتگان و روح [= جبرئیل] به سوی او عروج می‌کنند، در روزی ‌که مقدارش [در مقیاس بشری،] پنجاه‌ هزار سال است.

(5) پس تو [ای پیامبر، در برابر تمسخرشان] صبرِ نیکو پیشه کن.

(6) بی‌گمان، آنها آن [روز] را دور می‌بینند

(7) و ما آن را نزدیک می‌بینیم.

(8) [همان] روزی ‌که آسمان چون مسِ گداخته شود،

(9) و کوه‏ها مانند پشم رنگین [متلاشی و پراکنده] شود.

(10) و هیچ دوست صمیمی [و خویشاوندی] از [حال] دوست صمیمی [و خویشاوندش] نمی‌پرسد.

(11) [در حالی ‌که] آنان به یکدیگر نشان داده می‌شوند، گناهکار [دوست دارد و] آرزو می‌کند که فرزندان خود را در ازای [رهایی] از عذاب آن روز بدهد،

(12) و [همچنین] زنش و برادرش را

(13) و قبیله‌اش را که [همیشه] به او جا و پناه می‌داد.

(14) و [همچنین] همۀ کسانی را که روی زمین هستند [فدا کند] تا نجات یابد.

(15) [اما] هرگز چنین نیست! بی‌گمان، آن شعله‌های [آتشِ] سوزان است

(16) [که] پوست از سر برمی‌کَند.

(17) کسانی را که [به فرمان الله] پشت کردند و [از حق] روی گرداندند، [به سوی خود] فرامی‌خوانَد.

(18) و [نیز کسانی را که] اموال را جمع‌آوری و ذخیره کردند [و حق آن را نپرداختند].

(19) یقیناً انسان، کم‌طاقت [و حریص] آفریده شده است.

(20) هر گاه بدی [و مصیبتی] به او رسد، بی‌تابی می‌کند،

(21) و هر گاه خوبی به او رسد، بازدارنده [و بخیل] می‌گردد.

(22) مگر نمازگزاران؛

(23) همان کسانی ‌که بر نمازهایشان همیشه پایداری می‌کنند.

(24) و کسانی‌ که در اموالشان، حق [معیّن و] معلومی است

(25) برای مستمند و محروم؛

(26) و [همان] کسانی ‌که روز جزا را تصدیق می‌کنند؛

(27) و کسانی‌ که از عذاب پروردگارشان می‌ترسند.

(28) [چرا که] بی‌گمان، از عذاب پروردگارشان نمی‏توان ایمن بود.

(29) و کسانی ‌که شرمگاه‌هایشان را نگه می‌دارند؛

(30) مگر با همسران و کنیزانی که مالک آنها هستند، که [در این صورت،] سرزنشی بر آنها نیست.

(31) اما هر کس فراتر از اینها را بخواهد، آنان متجاوزان هستند.

(32) و کسانی‌ که امانت‏ها و پیمان‏هایشان را رعایت می‌کنند،

(33) و کسانی ‌که به شهادت‏های خود متعهدند،

(34) و کسانی ‌که بر نمازشان پایداری می‌کنند.

(35) اینان در باغ‏های [بهشت] گرامی داشته می‌شوند.

(36) پس [ای پیامبر،] کافران را چه شده که به سوی تو می‌شتابند؟

(37) [و] از راست و چپ، گروه‌گروه [بر مخالفت تو جمع می‏شوند و بر تو هجوم می‌آورند؟]

(38) آیا هر کدام از آنها [با آن اعمال ناپسندش] طمع دارد که در بهشت پرنعمت [الهی] درآورده شود؟

(39) هرگز چنین نیست! بی‌گمان، ما آنها را از آنچه [خود‌] می‌دانند آفریده‌ایم.

(40) به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند می‌خورم که قطعاً ما تواناییم

(41) بر اینکه [کسان دیگری] بهتر از اینان را جایگزین کنیم؛ و ما [برای انجام این کار،] درمانده و ناتوان نیستیم.

(42) پس [ای پیامبر،] آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند، تا به روزی برسند که به آنان وعده داده شده است.

(43) [همان] روزی ‌که شتابان از قبرها خارج می‌شوند؛ گویی به سوی بت‌ها [و معبودانشان] می‌دوند.

(44) [در حالی که] چشم‏هایشان [از شرم و وحشت] به زیر افتاده و ذلت [و خواری،] آنان را پوشانده است. این همان روزی است که به آنان وعده داده می‌شد.

<     >