<     >  

76 - سوره انسان ()

(1) یقیناً زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیزی [مهم و] قابل ذکر نبود.

(2) به راستی ما انسان را از نطفۀ مختلطی آفریدیم، او را می‌آزماییم؛ از این رو] او را شنوای بینا قرار دادیم.

(3) همانا ما راه را به او نشان دادیم؛ خواه سپاسگزار باشد یا ناسپاس.

(4) به راستی که ما زنجیرها و بند‌ها و آتش سوزان برای کافران مهیا کرده‌ایم.

(5) بی‌گمان، نیکوکاران [در بهشت] از جامی می‌نوشند که آمیخته به کافور است.

(6) [از] چشمه‌ای که بندگان [خاص] الله از آن می‌نوشند؛ [هر وقت و] هر جا بخواهند آن [چشمه] را جاری می‌سازند.

(7) [بندگان نیکوکار] به نذر وفا می‌کنند و از روزی می‌ترسند که [عذاب و] شرّ آن فراگیر است.

(8) و غذا را با اینکه [نیاز و] دوست دارند به مستمند و یتیم و اسیر می‌بخشند.

(9) [و در دل می‌گویند:] «ما فقط به خاطر الله به شما غذا می‌دهیم؛ نه از شما پاداشی می‌خواهیم و نه سپاسی.

(10) همانا ما از پروردگارمان می‌ترسیم، [از عذابِ] روزی ‌که تُرشروی و دشوار است».

(11) پس الله آنان را از [سختی و] شرِ آن روز نگه داشت و خرّمی و شادمانی به آنان بخشید.

(12) و به [شکرانۀ] صبری که کردند، بهشت و [لباس‏های] حریر [بهشتی] به آنان پاداش داد.

(13) در آنجا بر تخت‌ها[ی زیبا] تکیه کرده‌اند؛ نه [حرارتِ] آفتابی در آنجا می‌بینند و نه [سوزِ] سرمایی،

(14) و سایه‌هایش بر آنان فروافتاده و میوه‌هایش [برای چیدن] در دسترس است.

(15) و ظرف‏های سیمین [غذا‌] و کاسه‌های بلورین [نوشیدنی]، در گِرداگرد آنان، گردانده می‌شود.

(16) [کاسه‌های] بلورینی از نقره که آنها را به ‌اندازۀ مناسب، [لبریز و] آماده کرده‌اند؛

(17) و در آنجا از جام‏هایی سیراب می‌شوند که آمیزه‌اش زَنجبیل است.

(18) [این جام‏ها، از] چشمه‌ای در آنجا که سَلسَبیل نامیده می‌شود پر می‏شوند؛

(19) و همواره نوجوانانی جاودانه بر گِردشان می‌چرخند که هر گاه آنها را ببینی، گمان می‌کنی مرواریدِ پراکنده هستند.

(20) و چون [به هر سَمتی] بنگری، نعمت بسیار و فرمانرواییِ عظیمی آنجا می‌بینی.

(21) بر آنان [= بهشتیان] لباس‏هایی سبزرنگ از دیبای نازک و دیبای ضخیم [پوشانده شده] است، و با دستبند‌هایی از نقره آراسته شده‌اند، و پروردگارشان شراب پاک به آنان می‌نوشانَد.

(22) [و به آنها گفته می‌شود:] «این [نعمت‏ها،] پاداش شماست، و [بدانید که] از سعی و کوشش شما قدردانی شده است».

(23) [ای پیامبر،] یقیناً ما قرآن را به صورت تدریجی بر تو نازل کردیم؛

(24) پس بر حُکم پروردگارت شکیبا باش و از هیچ یک از گناهکاران و بی‏دینان آنان فرمان مبر.

(25) و صبح و شام، نامِ پروردگارت را یاد کن.

(26) و [نیز] بخشی از شب برایش سجده کن [و نماز بگزار]، و در بخش بلندی از شب، او را تسبیح گوی.

(27) بی‌گمان، اینان [= کافران] دنیای زودگذر را دوست دارند و روز سختی [را که در پیش دارند] پشت سر خود رها می‌کنند [و به آن اهمیت نمی‌دهند].

(28) ما آنها را آفریدیم و پیوند وجودشان را محکم کردیم، و هر زمان که بخواهیم، جای آنان را به [گروه دیگری] همانندشان می‌دهیم.

(29) بی‌گمان، این یادآوری [و پند] است؛ پس هر ‌کس که بخواهد، راهی به سوی پروردگارش بر‌گزیند.

(30) و شما چیزی را نمی‌خواهید، مگر اینکه الله بخواهد. بی‌گمان، الله دانای حکیم است؛

(31) هر کس را که بخواهد، در رحمت خود وارد می‌کند؛ و عذاب دردناکی برای ستمکاران آماده کرده است.

<     >