<     >  

78 - سوره نبأ ()

(1) [کافران] دربارۀ چه چیزی از یکدیگر سؤال می‌کنند؟

(2) از خبری بزرگ.

(3) همان [خبری] که آنها در آن اختلاف دارند.

(4) چنین نیست [که آنها می‌اندیشند]؛ به زودی خواهند دانست.

(5) باز هم چنین نیست؛ به زودی خواهند دانست.

(6) آیا زمین را بستری [برای آسایش شما] قرار ندادیم؟

(7) و کوه‏ها را میخ‏ها[ی آن قرار ندادیم؟]

(8) و شما را جفت [= نر و ماده] آفریدیم.

(9) و خواب شما را [مایۀ] آرامشتان قرار دادیم.

(10) و شب را پوششی [برایتان] قرار دادیم.

(11) و روز را [وسیلۀ] زندگی و [امرارِ معاش] قرار دادیم،

(12) و بر فراز شما هفت [آسمان] محکم بنا کردیم،

(13) و [خورشید را] چراغی درخشان آفریدیم،

(14) و از ابر‌های باران‌زا، آبی فراوان فرو‏فرستادیم

(15) تا دانه و گیاه بسیار با آن برویانیم.

(16) و باغ‏هایی‏ پردرخت [با آن پرورش دهیم].

(17) بی‌گمان، روز داورى، وعده‏گاه [ما با شما] است.

(18) روزی ‌که در «صور» دمیده می‌شود و شما گروه‌گروه [به محشر] می‌آیید؛

(19) و آسمان گشوده می‌شود و به صورت درهای متعدد درمی‌آید؛

(20) و کوه‏ها به حرکت درمی‌آید و به صورت سرابی می‌شود؛

(21) و بی‌گمان، جهنم کمینگاهی است

(22) و محل بازگشتی برای طغیانگران.

(23) مدت زمانی طولانی در آنجا می‏مانند.

(24) در آنجا نه [چیز] خنکی می‌چشند و نه آشامیدنی [گوارایی خواهند داشت].

(25) جز آبی سوزان و [مایعی که] چرک و خون [است].

(26) [این] کیفری است مناسب و درخور [اعمالشان]؛

(27) چرا که آنها هیچ امیدی به [روز] حساب نداشتند

(28) و آیات ما را به شدت تکذیب کردند؛

(29) و ما همه چیز را [در لوح محفوظ] شمارش و ثبت کرده‌ایم.

(30) پس [کیفرِ اعمال خود را] بچشید که چیزی جز عذاب بر شما نمی‌افزاییم.

(31) بی‌گمان، برای پرهیزگاران کامیابی [بزرگی] است.

(32) باغ‏های [میوه] و تاکستان‏ها.

(33) و حوریانی نوجوان و هم‌سن و سال.

(34) و جام‏هایی لبریز و پیاپی [از شراب پاکیزۀ بهشت].

(35) در آنجا نه سخن بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی.

(36) [این] پاداش، از جانب پروردگار توست، و عطایی از روی حساب

(37) [همان] پروردگار آسمان‏ها و زمین و آنچه در میان آنهاست؛ [همان الله] رحمان [که] هیچ‌ کس [در آن روز] یارای سخن گفتن با او را ندارد.

(38) روزی ‌که روح [= جبرئیل] و فرشتگان به صف می‏ایستند، [و] هیچ‌ کس سخن نمی‏گوید، جز کسی ‌که الله رحمان به او اجازه داده باشد و [او] سخن درست [و صواب] گوید.

(39) آن [روز]، روزِ حق است [و بدون تردید واقع می‏شود]؛ پس هر کس كه بخواهد، [می‏تواند] راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجوید.

(40) به راستی، ما شما را از عذابی نزدیک بیم دادیم: روزی ‌که انسان آنچه را از قبل با دست‏های خود فرستاده است می‌بیند، و کافر می‌گوید: «ای کاش من خاک بودم [و برای حساب برانگیخته نمی‌شدم»]!

<     >