<     >  

79 - سوره نازعات ()

(1) سوگند به فرشتگانی که جان [کافران] را به شدت بیرون می‌کشند.

(2) و سوگند به فرشتگانی که جان [مؤمنان] را به نرمی و آسانی می‌گیرند.

(3) و سوگند به فرشتگانی که [به امرِ الله، از آسمان به سوی زمین] شناورند.

(4) و سوگند به فرشتگانی که [در اجرای اوامر الهی] بر یکدیگر سبقت می‌گیرند.

(5) و سوگند به فرشتگانی [که به امر الهی] کار‏ها را تدبیر می‌کنند.

(6) روزی‌ که [پس از اولین دمیدن در صور] زمین [و کوه‏ها و همه چیز] به لرزه درآید‏

(7) [و] در پی آن، [دمیدن دوم حشر] بیاید،

(8) در آن روز، دل‏هایی سخت مضطرب [و ترسان] هستند.

(9) و چشم‏های آنان [از ترس و شرمساری] فرو افتاده است.

(10) [کافران در دنیا] می‏گفتند: «آیا ما [پس از مرگ، دوباره] به حال اول خود باز‌گردانده می‌شویم؟

(11) آیا هنگامی‌ که استخوان‏هایی پوسیده شدیم [و به خاک تبدیل گشتیم، باز هم زنده می‌شویم]»؟

(12) می‏گفتند: «[اگر چنین وعده‌ای درست باشد،] آنگاه آن بازگشتی زیانبار است».

(13) آن [بازگشت،] تنها با یک بانگِ مهیب است.

(14) و‏ ناگهان همگی بر عرصۀ زمین [محشر] ظاهر می‌شوند.

(15) [ای پیامبر،] آیا داستان موسی به تو رسیده است؟

(16) آنگاه که پروردگارش او را در سرزمین مقدس «طُوی» ندا داد [و فرمود:]

(17) «به سوی فرعون برو که او طغیان کرده است،

(18) و به او بگو: «آیا می‌خواهی [از کفر و گناه] پاک‏ شوی؟

(19) و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا [از او] بترسی [و فرمانبردار شوی]؟

(20) پس [موسی] معجزۀ بزرگ را به او نشان داد.

(21) اما او تکذیب و سرکشی کرد.

(22) سپس پشت کرد و به کوشش و تلاش [علیه او] پرداخت.

(23) آنگاه [قومش را] جمع کرد و ندا داد

(24) و گفت: «من پروردگارِ برتر شما هستم».

(25) الله او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار کرد.

(26) بی‌گمان، در این [واقعه،] برای هر کس ‌که [از الله] می‌ترسد، عبرتی است.

(27) آیا آفرینش شما [بعد از مرگ] سخت‌تر است یا آسمانی که [الله] آن را بنا کرد؟

(28) سقف آن را بر افراشت و به آن شکل و نظم داد،

(29) و شبش را تاریک و روزش را روشن گردانید،

(30) و زمین را بعد از آن گسترانید،

(31) و از آن، آب [چشمه‌ها و چاه‏ها و] چراگاهش را بیرون آورد،

(32) و کوه‏ها را محکم و استوار [بر روی زمین] قرار داد.

(33) [همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

(34) هنگامی‌ که [آن] حادثۀ بزرگ [قیامت] فرا رسد،

(35) در آن روز، انسان [تمام اعمال و] تلاش‏های خود را به یاد می‌آورد.

(36) و جهنم برای هر بیننده‌ای آشکار می‌شود.

(37) اما آن کس که طغیان [و سرکشی] کرده باشد

(38) و زندگی دنیا را [بر آخرت] ترجیح داده باشد،

(39) بی‏تردید، جهنم جایگاه اوست.

(40) و اما کسی‌ که از ایستادن در حضور پروردگارش بیمناک بوده و نفس را از هوی [و هوس] بازداشته باشد،

(41) قطعاً بهشت جایگاه اوست.

(42) [ای پیامبر،] دربارۀ قیامت از تو می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟

(43) تو را با یادآوری این سخن چه کار است؟

(44) [سرانجام و] منتهای [علمِ] آن، نزد پروردگار توست.

(45) تو فقط بیم‌دهندۀ کسانی هستی که از آن [= قیامت] می‌ترسند.

(46) روزی‌ که [کافران قیامت را] ببیند، [چنین احساس می‌کنند که] گویی [در دنیا] جز یک شامگاه یا بامداد به سر نبرده‌اند.

<     >