<     >  

80 - سوره عبس ()

(1) [پیامبر] چهره در هم کشید و روی برگردانْد

(2) از اینکه آن نابینا [= عبدالله بن اُمّ مَکتوم] نزدش آمد.

(3) و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی؟ چه بسا او [از گناهانش] پاک ‌شود،

(4) یا پند گیرد و این پند به سودش باشد.

(5) اما آن کس که [از ایمان] بی‌نیازی می‌ورزد

(6) تو به او روی می‌آوری؛

(7) در حالی که اگر او خود را [از کفر] پاک نسازد، ایرادی بر تو نیست؛

(8) اما کسی که شتابان به سراغ تو می‌آید

(9) و [از الله] می‌ترسد،

(10) تو از او غافل می‌شوی [و به دیگران می‌پردازی].

(11) هرگز چنین نیست؛ بی‌گمان، این [آیات برای] تذکر و یادآوری است.

(12) پس هر کس که بخواهد، [می‏تواند] از آن پند گیرد.

(13) در صحیفه‏های ارجمندی [ثبت] است.

(14) [در جایگاهی] بلندپایه و پاکیزه [از پلیدی]

(15) در دست سفیران [وحی] است

(16) [که] بزرگوار و نیکوکارند.

(17) مرگ بر انسان [کافر، که] چقدر ناسپاس است!

(18) [الله] او را از چه چیز آفریده است؟

(19) او را از نطفۀ [ناچیزی] آفرید، سپس او را موزون ساخت.

(20) آنگاه راه را برایش آسان نمود.

(21) آنگاه [پس از پایان عمر،] او را میرانْد و در قبر [پنهان] نمود.

(22) سپس هر گاه بخواهد، او را [زنده می‌کند و] برمی‏انگیزد.

(23) هرگز چنین نیست [که او می‌پندارد]. او هنوز آنچه را که [الله] فرمان داده به جای نیاورده است.

(24) انسان باید به غذای خویش [و آفرینشِ آن] بنگرد:

(25) ما آب فراوان [از آسمان] فروریختیم،

(26) سپس زمین را از هم شکافتیم،

(27) آنگاه دانه‌[های فراون] در آن رویاندیم،

(28) و انگور و سبزی [خوراکی بسیار]،

(29) و زیتون و نخل،

(30) و باغ‏هایی [انبوه و] پردرخت،

(31) و [انواع] میوه و علوفه [پدید آوردیم].

(32) [همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

(33) هنگامی ‌که [آن] صدای مهیب [قیامت] فرارسد،

(34) روزی ‌که انسان از برادرش می‌گریزد

(35) و از مادرش و از پدرش

(36) و از زنش و پسرانش [نیز می‌گریزد]،

(37) در آن روز، هر کس را کاری است که او را به خودش سرگرم می‏دارد [و از دیگری بازمی‏دارد].

(38) چهره‌هایی در آن روز، گشاده و روشن است.

(39) [به خاطر نعمت و رحمتِ الله] خندان و شاد است.

(40) و چهره‌هایی در آن روز، غبارآلود است.

(41) سیاهی [و‏ تاریکی] آنها را پوشانده است.

(42) اینان همان کافرانِ بدکردارند.

<     >