<     >  

83 - سوره مطففين ()

(1) وای بر کم‌فروشان!

(2) کسانی‌ که چون [برای خود] از مردم پیمانه می‌کنند، حق خود را کامل می‌گیرند،

(3) و هنگامی ‌که [می‌خواهند] برای آنان پیمانه یا وزن کنند، کم می‌گذارند.

(4) آیا آنها گمان نمی‌کنند که [قیامت فرا می‌رسد و از قبرها] برانگیخته می‏شوند،

(5) در روزی بزرگ؟

(6) [همان] روزی‌ که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند.

(7) هرگز چنین نیست [که کافران پنداشته‌اند]! به راستی که نامۀ [اعمال] بدکاران در سِجّین است.

(8) و تو چه دانی که سِجّین چیست؟

(9) کتابی است که [اعمال بدکاران در آن] نوشته شده است.

(10) در آن روز، وای بر تکذیب‌کنندگان!

(11) همان کسانی که روز جزا را [انکار و] تکذیب می‌کنند؛

(12) و جز ستمکارانِ گنهکار، [کسی] آن [روز] را تکذیب نمی‌کند.

(13) هنگامی که آیات ما بر او تلاوت می‌شود، می‏گوید: «[این] افسانه‌های گذشتگان است».

(14) هرگز چنین نیست [که آنها گمان می‌کنند]؛ بلکه [به سبب] آنچه کرده‌اند، بر دل‏هایشان زنگار بسته است.

(15) هرگز چنین نیست [که آنها می‌پندارند]. بی‌گمان، آنان در آن روز از [دیدار] پروردگار‌شان محرومند.

(16) و [بعد از حساب،] مسلماً وارد دوزخ می‌شوند.

(17) آنگاه به آنان گفته می‌شود: «این [آتش،] همان چیزی است که آن را تکذیب می‌کردید».

(18) هرگز چنین نیست [که آنها می‌پندارند]؛ بی‌گمان، نامۀ [اعمال] نیکوکاران در «عِلّیین» است.

(19) و تو چه دانی که «عِلّیین» چیست؟

(20) کتابی است که [اعمال نیکوکاران در آن] نوشته شده است،

(21) که مقرّبان [درگاه الهی] بر آن حاضر می‏شوند [و گواهی می‏دهند].

(22) همانا نیکوکاران در نعمت[های بهشت] هستند.

(23) بر تخت‏ها [تکیه زده و] می‌نگرند.

(24) خرمی و نشاطِ نعمت را در چهره‌هایشان [می بینی و] می‌شناسی.

(25) آنها از شراب نابِ مُهرشده، [نوشانیده و] سیراب می‌شوند.

(26) مُهری که بر آن نهاده شده، از مُشک است، و مشتاقان [رحمت]، در این [شراب و دیگر نعمت‏های بهشتی] باید بر یکدیگر پیشی گیرند.

(27) و آمیزه‌اش از تسنیم است؛

(28) [همان] چشمه‌ای که مقربان [درگاه الهی] از آن می‌نوشند.

(29) همانا کسانی که جرم و گناه کردند، پیوسته [در دنیا] بر کسانی‌ که ایمان آورده بودند می‌خندیدند.

(30) و هر گاه [مؤمنان] از کنار‌شان می‌گذشتند، با چشم و ابرو به هم اشاره می‌کردند [و آنان را به سُخره می‌گرفتند]؛

(31) و چون به سوی خانوادۀ خود بازمی‌گشتند، [به خاطر تمسخرِ مؤمنان] شادمان و خندان بودند؛

(32) و هنگامی که مؤمنان را می‌دیدند می‌گفتند: «بی‌گمان، اینان گمراهانند»؛

(33) در حالی ‌که آنان برای مراقبت [و نگهبانی،] بر مؤمنان فرستاده نشده بودند.

(34) ولی امروز کسانی ‌که ایمان آورده‌اند، به کافران می‌خندند.

(35) بر تخت‏های [آراسته نشسته و به نعمت‏های الهی] می‌نگرند.

(36) آیا کافران [با چشیدن عذاب،] جزای آنچه را که می‌کردند دریافت نموده‌اند؟

<     >