<     >  

89 - سوره فجر ()

(1) سوگند به صبح

(2) و به شب‏های دهگانه [آغاز ذی‏حجه]

(3) و به زوج و فرد [اشیاء]

(4) و سوگند به شب، هنگامی‌ که [حرکت می‌کند و] می‌رود.

(5) آیا در این [چیزها] سوگندی برای صاحب‌خرد نیست [که او را قانع نماید]؟

(6) [ای پیامبر،] آیا ندیدی که پروردگارت با [قوم] عاد چه کرد؟

(7) [همان قبیلۀ] اِرَم که دارای [کاخ‏هایی با] ستونهای بلند بودند

(8) که همانند آن در شهرها آفریده نشده بود؟

(9) و [نیز قوم] ثَمود، کسانی که صخره‌های سخت را از [کنار] وادی می‌تراشیدند [و خانه برای خودشان می‌ساختند]؟

(10) و فرعون، صاحب سپاه [بزرگ و قدرتمند].

(11) [همان] کسانی که در شهر‌ها طغیان [و سرکشی] کردند

(12) و فسادِ بسیار در آنها به بار آوردند.

(13) آنگاه پروردگارت تازیانۀ عذاب را بر آنان فرود آورد.

(14) یقیناً پروردگار تو در کمینگاه است.

(15) و اما انسان هنگامی که پروردگارش او را بیازماید و گرامی دارد و به او نعمت بخشد، [مغرور می‌گردد و گمان می‏کند که این امر به خاطر کرامتی است که نزد الله دارد و] می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است»؛

(16) و اما هنگامی که او را بیازماید و روزی‌اش را بر او تنگ گیرد، [دلسرد ‌شده و گمان می‏کند که این امر به خاطر خواری است که نزد الله دارد و] می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است».

(17) هرگز چنین نیست [که شما می‌پندارید]؛ بلکه شما یتیم را گرامی نمی‌دارید

(18) و یکدیگر را بر اطعام مستمندان ترغیب نمی‌کنید

(19) و میراث را حریصانه می‌خورید [و حق ضعیفان را نمی‌دهید]

(20) و مال و ثروت [دنیا] را بسیار دوست دارید.

(21) هرگز چنین نیست [که شما گمان می‌کنید]؛ هنگامی ‌که زمین سخت در هم کوبیده شود [و هموار گردد]

(22) و پروردگارت [برای دادرسی] بیاید و [نیز] فرشتگان صف‌درصف [بایستند]

(23) و در آن روز جهنم آورده شود، در آن روز است که انسان [کافر] پند می‌گیرد [و توبه می‌کند]؛ و [اما] این پند گرفتن، چه سودی برایش دارد؟

(24) وی می‌گوید: «ای کاش [در دنیا] برای [این] زندگی‌ام [اعمال نیک، از] پیش فرستاده بودم!

(25) در آن روز، هیچ کس همانند عذاب او [= الله] عذاب نمی‌کند،

(26) و هیچ کس همچون بند کشیدن او [= الله]، کسی را به بند نمی‏کشد.

(27) [اما به مؤمن ندا می‌شود:] «ای روحِ آرام‌یافته،

(28) به سوی پروردگارت بازگرد، در حالی که تو [از پاداشِ الله] راضی هستی، و او از [اعمال] تو راضی است.

(29) پس در زمرۀ بندگان [خاصّ] من در آی

(30) و به بهشت من وارد شو».

<     >