<     >  

96 - سوره علق ()

(1) بخوان‏ به نام پروردگارت که [هستی را] آفرید؛

(2) [همان پروردگاری که] انسان را از خونِ بسته آفرید.

(3) بخوان و پروردگارت [از همه] بزرگوار‌تر است.

(4) [همان] ذاتی ‌که به وسیلۀ قلم [نوشتن] آموخت.

(5) به انسان آنچه را که نمی‌دانست آموخت.

(6) چنین نیست [که شما می‌پندارید]؛ حقا که انسان طغیان [و سرکشی] می‌کند

(7) [بعد] از اینکه خود را بی‌نیاز [و توانگر] ببیند.

(8) یقیناً بازگشت [همه] به سوی پروردگار توست.

(9) [ای پیامبر،] آیا دیده‌ای آن کسی [= ابوجهل] را که [از عبادت الله] باز می‌دارد

(10) بنده‌ای [= محمد] را هنگامی که [کنار کعبه] نماز می‌خواند.

(11) به من خبر بده اگر این [بنده بازداشته‏شده] بر [راه] هدایت باشد

(12) یا [مردم را] به پرهیزگاری فرمان دهد، [سزای کسی‌ که چنین بنده‌ای را بیازارد چیست؟]

(13) به من خبر بده اگر این [شخص سرکش، حق را] تکذیب کند و رویگردان شود [آیا سزاوار عذاب نیست؟].

(14) آیا نمی‌داند که بی‌تردید، الله [همه اعمالش را] می‌بیند؟

(15) چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ اگر باز نیاید [و دست از شرارت برندارد،] قطعاً موی پیشانی‌اش را به سختی خواهیم گرفت [و به سوی دوزخ خواهیم کشاند]؛

(16) موی پیشانیِ [همان] دروغگوی خطاکار را.

(17) پس باید هم‌مجلسانش را [به کمک] بخواند.

(18) ما [نیز] آتشبانان [دوزخ] را فرا خواهیم ‌خواند.

(19) چنین نیست [که او می‌پندارد]؛ هرگز او را اطاعت مکن و سجده کن، و [به الله] تقرّب جوی.

<     >