هۆكاره‌كانی ئاسووده‌ی دڵ و ده‌روون و حه‌وانه‌وه‌ی ویژدان

وه‌سف كردن

پرسیارێكه له‌ لایه‌ن شێخ عبد العزیز بن باز (ڕه‌حمه‌تی خوای لێ بێت)، وه‌ڵام دراوه‌ته‌وه‌، ئه‌مه‌ش ده‌قی پرسیاره‌كه‌یه‌: " كاتێك ته‌مه‌ن له‌ ته‌مه‌نی هه‌رزه‌كاریدا بوو، به‌شێوه‌یه‌كی گشتی به‌هۆی تاوان و گوناهاكردنه‌وه‌ له‌ڕوونی ده‌روونیه‌وه‌ زۆر له‌خۆ وه‌ڕه‌س وبێزار بووم، به‌ڵام هه‌رگیز واجبه‌كانی ئیسلامم واز لێنه‌هێناوه‌، وه‌ك نوێژه‌كانم، به‌ڵام ئێستا من ته‌وبه‌م كردووه‌ و گه‌ڕاومه‌ته‌وه‌ بۆ لای خوای گه‌وره‌ ووازم هێناوه‌ له‌ ته‌واوی ئه‌و گوناهانه‌ی پێشووتر، له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌شدا تام و چێژی شیرینی ئیمان وباوه‌ڕ هه‌ست پێ ناكه‌م، وه‌ له‌ڕاستیدا له‌ دڵه‌ڕاوكی وبارێكی ده‌روونی بێزاردا ده‌ژیم، هه‌ست ده‌كه‌م كاتێك شه‌هاده‌ت دێنم ئه‌و شه‌هاده‌ته‌ ناگاته‌ ناخی دڵم، بۆیه‌ من زۆر ئه‌ترسم خوای گه‌وره‌ مۆری نابێت به‌ دڵمدا، بۆیه‌ داواكارم له‌به‌ڕێزتان ڕێنومایم بكه‌ن، خوای گه‌وره‌ پاداشتی خێرتان بداته‌وه‌".

ڕای به‌رێزت گرنگه‌ بۆمان