68 - суратуль-Қалам ()

|

(1) Нун. Қаламмен және олардың жазып жатқандарымен ант етемін!

(2) / Ей, Мұхаммед! / Сен Раббыңның игілігі арқасында жын соққан біреу емессің,

(3) әрі күдіксіз, саған таусылмайтын сый бар,

(4) және сен, шын мәнінде, ұлы мінезге иесің.

(5) Жақында көресің және олар да көреді,

(6) сендердің қайсы біріңде ессіздік / бүлік / бар екенін.

(7) Ақиқатында, Раббың Өз жолынан адасқандарды жақсы біледі. Әрі Ол тура жолдағыларды да жақсы біледі.

(8) / Ей, Мұхаммед! / Өтірікке шығарушыларға бағынба.

(9) Олар сенің көнгіш болғаныңды қалайды, сонда олар да жұмсақтық танытпақшы.

(10) Әрбір көп ант бергішке, жексұрынға бағынба,

(11) мін таққышқа, өсек тасығышқа,

(12) жақсылыққа кедергі болушыға, шектен шығушыға, күнәға батушыға,

(13) дөрекіге бұған қоса өзін өзгенің баласы атағанға бағынба,

(14) дәулеті және перзенттері көп болса да.

(15) Оған аяттарымыз оқылған кезде ол: «Бұрынғылардың ертегілері», - деді.

(16) Таяуда оның тұмсығын таңбалаймыз.

(17) Ақиқатында, Біз оларды, бақ иелерін сынағанымыздай сынадық. Сол кезде олар таң уақытында оның жемістерін жинап алуға ант етті.

(18) Алайда олар ескермеді / тосын жағдайды есепке алмады /.

(19) Сөйтіп, олар ұйықтап жатқанда, оны / бақты / Раббың тараптан бір айналушы айналды.

(20) Сонда, таңға қарай жемістері қиылғандай кейіпке түсті.

(21) Ал, олар таң сәріде бір-бірін шақырды:

(22) « / Өнім / Жинайтын болсаңдар, бақтарыңа ерте барыңдар», - деді.

(23) Сөйтіп олар / баққа / жол тартып, сыбырласқан күйде:

(24) «Бүгін оған ешбір кедей кірмесін», - деді.

(25) Олар күштері жететініне сеніп, ертемен оңаша барды.

(26) Ал, оны көрген сәтте: «Ақиқатында біз адасып кетіппіз,

(27) жоқ, біз айрылған екенбіз», - деді.

(28) Олардың ішіндегі дұрыстауы: «Сен­дерге: « / Аллаһты / дәріптеңдер демеп пе едім», - деді.

(29) Олар: «Раббымыз / барлық кемшіліктен / пәк. Ақиқатында біз әділетсіз болдық», - деді.

(30) Сонда олар бірін-бірі жазғырып:

(31) «Сорымыз құрысын! Ақиқатында, біз шектен шыққан екенбіз.

(32) Мүмкін Раббымыз бізге бұның ор­нына одан жақсысын берер. Ақиқатында, біз Раббымыздан үміт етеміз», - десті.

(33) Міне, осындай азап! Күмәнсіз, соңғы, мәңгілік өмір / ақирет / азабы одан да үлкен. Егер, олар білген болса.

(34) Шын мәнінде, тақуалар үшін / Аллаһтың жазасынан қорқып, сақтанғандарға / олардың Раббысында - Наъим (Жәннаттың аты. Мағнасы - көптеген нығмет, игілік) бақтары бар.

(35) Біз мұсылмандарды / бойсұнушыларды / қылмыскерлер сияқты етеміз бе?!

(36) Сендерге не болды, қалай үкім шығарып жатырсыңдар?

(37) Әлде сендерде өздерің оқитын бір кітап бар ма?

(38) Онда / ол кітапта / : «күдіксіз, сендерге таңдағандарың болады» делінген бе?

(39) Әлде сендер үшін Қиямет күніне дейін жететін: «Шешкендерің орындалады», - деген, Біз міндетімізге алған ант бар ма?

(40) / Ей, Мұхаммед! / Олардан сұра, қайсылары бұған кепіл болады екен?

(41) Әлде олардың серіктері бар ма? Егер шын сөзді болса, серіктерін әкелсін.

(42) Ол күні балтыр ашылғанда, олар сәжде етуге шақырылады, бірақ олардың оған шамалары келмейді.

(43) Олардың көздері жуасып, өздерін қорлық орап алады. Анығында, олар аман-сау кезінде / осы өмірде / сәжде жасауға шақырылған болатын.

(44) / Ей, Мұхаммед! / Енді осы Сөзді / Құранды / өтірік санайтындарды Маған қалдыр. Біз оларды, өздері білмейтін жақтан, бірте-бірте ұстаймыз.

(45) Әрі оларға уақыт беремін. Ақиқатында, Менің айла-тәсілім өте мықты.

(46) Әлде сен олардан / ақиқатқа шақырғаның үшін / ақы сұрап, олар борышты болып қиналып жатыр ма?!

(47) Әлде оларда ғайыптан бір нәрсе болып, олар жаза ма?!

(48) / Ей, Мұхаммед! / Раббыңның үкіміне сабыр ет және балық ішіндегі секілді болма. Сол уақытта ол қайғыға батып, жалбарынды.

(49) Егер оған Раббысынан бір игілік болмағанда, онда ол ашық жерге / жағалауға / айыпталған күйде лақтырылар еді.

(50) Раббысы оны таңдап, ізгілерден етті.

(51) Ал, күпірлік етушілер / Аллаһқа серік қосушылар / Еске салуды / Құранды / тыңдаған сәтте, сені көзбен атып сүріндіруге әзір және: «Ол - анық жын соққан», - дейді.

(52) Негізінде, бұл / Құран / - әлемдер үшін еске салудан өзге нәрсе емес.