Komenti i ajetit: “Kur robërit e Mi të pyesin për Mua ..”

Përshkrimi

Duaja është ndër adhurimet madhështore. Lidhshmëria e duasë me agjërimin vërehet në faktin se ky ajet është mes ajeteve që flasin për agjërimin. Ky artikull hedh dritë mbi mësimet, udhëzimet dhe dobitë që i përmban ky ajet kuranor duke sqaruar njëkohesisht lidhjen e ngushtë mes duasë dhe agjërimit.

Download
Shkruani përgjegjësit të faqes

Hollësitë

    Komenti i ajetit: “Kur robërit e Mi të pyesin për Mua ..”

    ﴿ القاعدة الخامسة والثلاثون: وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ﴾

    ] Shqip – Albanian – ألباني [

    Umer b. Abdil-lah El Mukbil

    Përktheu : Driton Lekaj

    2010 - 1431

    ﴿ القاعدة الخامسة والثلاثون: وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ﴾

    « باللغة الألبانية »

    عمر بن عبد الله المقبل

    ترجمة: دريتون ليكاي

    2010 - 1431

    Rregulla e tridhjetë e shtatë:

    “Kur të pyesin ty robërit e Mi për Mua ...”

    Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botëve. Lavdërimi, shpëtimi dhe begatia qofshin për të Dërguarin, udhëheqësin dhe zotëriun tonë - Muhamed b. Abdil-lah - si dhe për shokët e tij dhe ata që i pasojnë ata me të mirë deri në Ditën e Gjykimit, e më pas:

    Takimi jonë ripërtërihet me një rregull kuranore që ka të bëjë me një adhurim prej adhurimeve më madhështore, e që është adhurimi i lutjes (duasë). Kjo rregull kuranore është në të cilën udhëzon fjala e Allahut të lartësuar: “E kur robërit e Mi të pyesin ty për Mua, Unë jam afër, i përgjigjem lutjes kur lutësi më lutet, pra për të qenë ata drejt të udhëzuar, le të më përgjigjen ata Mua dhe le të më besojnë Mua.” (El Bekare: 186)

    Kjo rregull, e cila ka të bëjë me duanë, vjen pas disa ajeteve të agjërimit, kështu që eja – o ti lexues i respektuar – që të ndalemi te disa nga udhëzimet e kësaj rregulle kuranore:

    1. Kurani ngërthen katërmbëdhjetë pyetje, që të gjitha fillojnë me:

    (Të pyesin ty) e pastaj vjen përgjigja me: (Thuaj) përveç në një ajet të vetëm (Atëherë, thuaj) e që gjendet në kapinën Taha, përjashtim bën vetëm në këtë rast të vetëm ku ajeti fillon me një fjali kushtimore: (E kur robërit e Mi të pyesin ty për Mua) ndërsa përgjigja e kushtëzimit ka ardhur pa përdorimin e foljes: (Thuaj) por, është thënë: (Unë jam afër, i përgjigjem lutjes kur lutësi më lutet). Sikur kjo ndërprerje edhe pse e shkurtë (Thuaj), sikurse e zgjatë afërsinë mes atij që lutet dhe Zotit të tij, për këtë përgjigja ka ardhur pa ndërmjetësim (Unë jam afër). Kjo për të tërhequr vërejtjen rreth afërsisë së skajshme të robit ndaj Zotit të tij kur është në pozitën e duasë! Kjo që u tha është mënyra më e mirë për të arsyetuar përgjigjen në pyetjen e cekur në shkakun e zbritjes – nëse është i saktë – ku Pejgamberi (lavdërimi dhe shpëtimi i Allahut qofshin mbi të) është pyetur: “A është afër Zoti ynë e t’i lutemi më zë të ulët apo është larg e ta thërrasim atë?”.

    2. Medito në fjalëne Allahut: (Robërit e Mi) sa përmban kjo fjalë

    mëshirë ndaj robërve, kur e vëren se këtë shprehje ia ka bashkëngjitur Vetes së Tij të lartë – qoftë i lartësuar dhe i falënderuar –atëherë, ku janë ata që luten? Ku janë ata që i trokasin dyert e mirësisë së Tij?!

    3. “Unë jam afër”: kjo përmban pohimin e afërsisë ndaj robërve

    të Tij, qoftë i lartësuar. Kjo afërsi është e veçantë për atë që e adhuron dhe e thërret. E kjo – pasha Allahun – është prej shkaqeve kryesore që e shtyjnë myslimanin të jetë aktiv në lutjen e Zotit të tij.

    4. Fjala e Tij: “I përgjigjem” sinjalizon në fuqinë e Allahut dhe

    përsosmërinë e dëgjimit të Tij, e në këtë nuk ka mundësi askush përveç Atij qoftë i lartësuar!

    O ju vëllezër: Në të vërtetë çdo mbret nga mbretërit e kësaj bote – e Allahut i takon shembulli më i mirë – sado që i është dhënë fuqi dhe sundim nuk ka mundësi të zbatoj çdo gjë që kërkohet prej tij, ngase ai është një krijesë e paaftë. Ai nuk ka mundësi ta largoj nga vetja e tij sëmundjen dhe vdekjen, e lëre më të tjerat. Qoftë i madhëruar Allahu, i Cili është i Fuqishmi, Krenari, Mëshiruesi dhe i Gjithëmëshirshmi.

    5. Fjala e Tij: “Kur t’më lutet” aludon se prej kushteve të

    pranimit të lutjes është që lutësi të jetë i vëmendshëm kur e lut Zotin e tij dhe i sinqertë në thirrjen drejtuar Atij. Ai duhet të jetë i sinqertë dhe të ndjejë në veten e tij nevojën për Zotin, gjithashtu të ndjejë në veten e tij fisnikërinë e Allahut dhe bujarinë e Tij.[1]

    6. E prej udhëzimeve të kësaj rregulle dhe sinjaleve të saj: Se

    Allahu i lartësuar i përgjigjet thirrjes së lutësit kur i lutet. Por, kjo nuk dikton që t’i pëgjigjet kërkesës së tij, ngase Allahu i lartësuar ndoshta e vonon përgjigjen e kërkesës që lutësi ta shtojë afërsinë ndaj Allahut dhe ngulmin e tij gjatë lutjes, e kësisoj i forcohet besimi dhe i shtohet shpërblimi, apo i deponohet atij për në ditën e gjykimit ose i largohet përmes duasë një e keqe që për lutësin do të ishte më e dobishme. E kjo ndoshta është fshehtësia – e Allahu e dinë më së miri – në fjalën e Allahut të lartësuar: (i përgjigjem lutjes kur lutësi më lutet)[2]

    O ju lexues të ndershëm:

    7. Kurora e këtyre dobive që lidhen me këtë rregull prej

    rregullave të adhurimit: (E kur robërit e Mi të pyesin ty për Mua, Unë jam afër, i përgjigjem lutjes kur lutësi më lutet) është se ti e vëren një të fshehtë nga fshehtësitë e madhështisë së kësaj feje, e që është Teuhidi (njësimi i Allahut në adhurim). Ja ky është Zoti yt, o besimtar – i cili është Mbret i Mbretërve, Sunduesi dhe Tirani, mbretërisë së të cilit nuk i afrohet ndonjë mbret, e as sundimit të Tij ndonjë sundimtar. Ti kur dëshiron t’i lutesh Atij nuk ke nevojë për orar të takimit, as për leje e as diçka tjetër të ngjashme por, vetëm të ngrisësh duart lart, me një zemër të sinqertë dhe të kërkosh nevojën tënde. Bekr b. Abdil-lah El Muzenijj – një nga tabiinët më të njohur – ka thënë: “Kush është si ti o biri i Ademit! Është hequr pengesa mes teje dhe portës, mund të hysh te Zoti yt kur të duash dhe mes teje e Atij nuk ka as pengesë e as përkthyes.”[3] Ah, çfarë begatie të cilës nuk ia dinë vlerën përpos një njeriu të suskseshëm dhe përpos atij që e sheh atë që kanë rënë shumë muslimanë injorantë prej lutjes drejtuar njerëzve të mirë dhe evlijave (të vdekur) apo paragjykimi i tyre se lutja nuk pranohet vetëm se nëpërmjet filan veliut apo filan zotëriut!!

    Vëllezër të nderuar:

    Nëse është bërë i qartë ndikimi i kësaj rregulle: “E kur robërit e Mi të pyesin ty për Mua, Unë jam afër, i përgjigjem lutjes kur lutësi më lutet” atëherë, do të kuptojmë se privimi i vërtetë për robin është kur të privohet nga trokitja e derës apo vetja e tij e bën ta harroj këtë rrugë të madhe! Sikur që ka thënë Ebu Hazim: “Që unë të privohem nga lutja (duaja) më frikëson më tepër se sa të privohem nga përgjigja.”[4]

    Ibn Kajjimi – Allahu e mëshiroftë – thotë: “Ata që njohin Allahun janë të një mendimi se suksesi prej Allahut (teufiku) nënkupton që Allahu të mos të lerë të mbështetur në veten tënde. E nëse te çdo e mirë bazë për të është suksesi (teufiku) e ai është në dorën e Allahut e jo të robit, atëherë çelësi i tij është lutja, shprehja e nevojës, të drejtuarit e sinqertë, shpresa, dhe frikërespekti ndaj Tij. Kurdo që ia jep njeriut këtë çelës veçse ka dëshiruar që t’ia hap derën dhe kurdo që e ka devijuar nga çelësi mbetet dera e së mirës vetëm një dëshirë e paarritshme. Udhëheqësi i besimtarëve, Umer b. Hattabi (Allahu qoftë i kënaqur me të) ka thënë: “ Unë nuk e bartë shqetësimin e përgjigjes, por e barti shqetësimin e lutjes, e nëse frymëzohem për lutje, atëherë përgjigja vjen me të.”

    E në ç’masë e ka robi nijetin, vullnetin, dëshirën dhe synimin në po aq masë edhe vjen suksesi prej të Lartësuarit dhe ndihma e Tij. Ndihma e Allahut zbret mbi robërit e Tij sipas vullnetit, përqëndrimit, shpresës dhe frikës, e edhe anashkalimi përballet me të kundërtën, ... E nuk i kanë ndodhur fatkeqësitë dikujt veçse e ka humbur falënderimin dhe ka lënë anash lutjes shprehjen e nevojës për Allahun dhe lutjen dhe nuk ka triumfuar ai që ka triumfuar – me vullnetin dhe ndihmën e Allahut – veçse për atë që ka qenë falënderues dhe i sinqertë në shprehjen e nevojës dhe lutjen e tij.”[5]

    E prej domethënieve të rëndësishme të cilat duhet t’i kujtojë njeriu – kur është në pozitën e lutjes – është ajo që ka aluduar në të Imam Ebu Sulejman El Hattabiu – kur ka folur për urtësinë e ligjshmërisë së lutjes – dhe ka thënë: “Allahu – i lartësuar – ka gjykuar që robi të jetë i sprovuar dhe i obliguar, i varur mes shpresës dhe frikës – të cilat janë dy shkallët e adhurimit – që përmes tyre të nxjerr obligimet e përcaktuara për të, e të cilat janë veçori e çdo njeriu dhe përcaktim i çdokujt që është nën përkujdesje dhe është i sunduar.”[6]

    O ti lexues i mençur:

    Prej udhëzimeve të kësaj rregulle – e që lidhet me kontekstin e saj - : Preferimi i duasë para iftarit në Ramazan dhe jashtë tij. E në këtë aludon udhëzimi kuranor dhe vepra e gjeneratave të para. Në traditën pejgamberike janë transmetuar hadithe të cilat nuk shpëtojnë pa ndonjë kritikë (në aspektin e transmetimit) por, ti po e sheh se udhëzimi kuranor i mbështet ato. E argumenti nga ajeti për këtë kuptim është se: Allahu i lartësuar e ka përmendur këtë ajet – ajetin e duasë – menjëherë pas ajeteve të agjërimit dhe para ajetit që i lejon marrëdhëniet intime gjatë natës së ditës së agjërimit. Ibn Kethiri ka thënë: “E në përmendjen e këtij ajeti që të motivon për lutje mes ajeteve që kanë të bëjnë me dispozitat e agjërimit, udhëzohet njeriu që të angazhohet në lutje kur të plotësohet muaji i agjërimit, bile para çdo iftari.”[7]

    Sa i bukur që është robi kur e shfaq varfërinë dhe nënshtrimin e tij përmes lutjes drejtuar Zotit të tij si dhe përuljes para Krijuesit dhe Furnizuesit të tij. Atij që e ka në dorë ballin e tij! E sa i lumtur është robi kur hulumton për kohët e përgjigjes që t’i lutet me përulje (t’i pëshpëritë) Zotit të tij dhe i kërkon prej mirësisë së Tij të gjerë, nga të mirat e kësaj dhe botës tjetër!

    E lusim Allahun që të na furnizoj me kthimin e sinqertë tek Ai, me lutjen me përulje të plotë para Tij dhe të na jep fuqinë e të mbështeturit në Të. Gjithashtu të mos i humbasë shpresat e tona në Të dhe të mos na kthejë duarthatë për shkak të mëkateve dhe mangësive tona.

    [1] Shiko: Mefatihul Gajb: 5/84 dhe Tefsirul Kuranil Adhim lil Uthejmin: 1/345.

    [2] Tefsirul Kuranil Adhim lil Uthejmin: 1/345.

    [3] Hiljetul Evlija: 2/229.

    [4] Hiljetul Evlija: 3/241 dhe 7/288.

    [5] El Fevaid: 181

    [6] She’nud Dua: 9 - 10.

    [7] Tefsir Ibn Kethir: 1/273.

    Mbresat